Sumangguni

Ayokong nagbubukas ng pahina ng aking buhay sa iba. Dahil hindi naman maganda ang aking kwento. Ako ay hindi galing sa pamilyang may kaya. Mahirap ang buhay namin noon.

Para makapag- aral sa hayskul ay kailangan kong maging full scholar. At bagamat hindi ako gumradweyt na valedictorian sa elementary, nasustain ko naman ang mga grades ko hanggang sa 4th year.

Valedictorian ako nung high school kaya full scholar ako ng first year college. Pero dko na nasustain ang average sa second year. 80 lang grade ko sa Business Math.

Di bale na kako, at least Debater of the Year naman ako sa school.

Hindi ko natapos ang College. Nagrebelde ako at inasawa ng maaga. At nagkapamilya.

Nagtrabaho. Nasira ang pamilya. Nagsolo kasama ang mga anak. Nagnegosyo. Tila hindi pa rin ako panatag.

Ganito ata talaga pag kailangang matuto sa isang bagay. Dadaan ka sa iba't-ibang uri ng pagsubok at pagdalisay.

Maliligaw ka ng landas, matatalisod ka, mamalasin, mahihirapan bago matagpuan ang katwiran.

Fast forward 20 years o dalawang dekada mula ng ako'y huling tumuntong sa paaralan, natagpuan ko ulit ang aking sarili na sumusubok sa akademya.

Kinausap ako ng subukang mag aral sa College of Law ng aking mga magulang. At bagamat imposible sa aking sitwasyon ang papangyarihin yon, nagtiwala akong isangguni sa Panginoon ang aking mga plano.

Ipinakiusap ko na kung loloobin ng Ama, sana ay Siya ang gumawa ng paraan para mawala lahat ng balakid sa aking academic requirements.

Noong kami pa ay nagsasagawa ng gawain sa loob ng kulungan, nakita ko ang marubdob na pangangailangan ng mga dinodoktrinahang inmates. Dahil sa kawalan ng kalayaan at sa kakapusan, halos mabagal ang pag usad ng kani-kanilang kaso. Marami ding mga kaso na sana ay dismissible na subalit dahil sa kawalang-malay sa kanilang karapatan ay hindi maaksyun- aksyunan. So naawa ako sa kanila.

Inisip ko na kailangan ng Iglesia ng mga kapatid na abugado para makatulong sa mga usaping legal ng mga kapatid. At doon ko naisip na baka naman may maitulong ako. Doon ko narealize na pag wala na pala ang tatay ko, mababawasan na ang abugadong malalapitan ng mga kapatid. At kailangang may magtuloy nito. Alang-alang sa Iglesia.

Kung sa ganang aking sarili lang, kahit hindi na ako mag aral. Okay naman akong nabubuhay. Pinapakinabangan ko ang mga talento ko na bigay ng Diyos sa akin. Parang di naman na ako magugutom.

Pero kung may maitutulong ako sa ibang kapatid at kaya ko namang gawin, bakit ba hindi ko subukan at hilingin na kasihan ako ng Ama alang-alang sa kanyang Iglesia?

Nagsimula akong manalangin na kung nais Nya ang aking plano ay tulungan Nya akong malutas ang aking problema. Umiiyak kong inialay ang aking sarili sa Kanya upang kasangkapanin sa mas dakilang layunin. Tutal naman kako eh, naibuhay ko na ang kalahati ng aking buhay, masaya na din ako sa mga karanasan ko sa mundo.

Noong magsimula akong mag ayos ng mga papeles, naramdaman ko na magaan ang lahat. Walang masyadong hassle. May gastusin pero hindi ko na kailangang hingiin sa aking mga magulang. Pinagkalooban ako ng mga biyayang gugugulin para doon.

Sumunod naman ang bayarin at ang time frame. Naisip ko na sa susunod na taon pa ako makakapag-enrol. Pero loobin ng Diyos, ngayong taon ay makakahabol ako. Pero kinakabahan pa rin ako.

Andami ko ding tanong. Kaya ko ba? Kakayanin ko ba? Sigurado ba ako? Mapapanindigan ko ba?

Pero marami ding naniniwala at nagchi-cheer sa plano ko. Mga magulang, kapatid, mga anak ko na handa ring mag-adjust, pamilya, mga kapatid sa pananampalataya na nagpapalakas ng loob.

Naiiyak din ako sa ipinapakita nilang suporta. Kahayagan na umaayon ang langit.

Sobrang thankful ako sa himala na nahahayag sa aking buhay. Sa mga gawa ng kamay ng Panginoong Diyos na aking nasasaksihan.

At dahil di magkamayaw sa tuwa, naisip kong ibahagi sa inyo sa pamamagitan ng blogpost na ito.

Mga key takeaways ng post na ito:

1. Isangguni ang lahat ng nais ng iyong puso.

2. Dapat ang iyong nasa ay ayon sa kalooban ng Diyos

3. Anuman ang inyong hilingin sa pangalan ng Panginoong Jesucristo ay ipagkakaloob ng Ama na nasa langit.

4. Lakipan ng puspusang pagsunod sa lahat ng Kanyang mga utos

5. Ang lubusang pagpapasakop sa kanyang mga salita ay susi ng kapanatagan.

Purihin ang Diyos na nasa langit. Maraming salamat Ama.